Najlepsze przejażdżki saniami z reniferami w Tromsø

Nasz statek przybił do terminalu dokładnie tam, skąd odjeżdża autobus. Autobus o dziesiątej, jazda saniami, trzysta reniferów, gulasz przy ognisku i o wpół do trzeciej z powrotem na pokładzie. Idealny dzień.

Płynęliśmy zimowym rejsem wzdłuż wybrzeża i Tromsø było jedynym portem, w którym mieliśmy cały dzień. Wyobrażałem sobie kulig jak z bożonarodzeniowej kartki, a jest spokojniej: renifer idzie spokojnie, przewodniczka idzie obok, a ty siedzisz na reniferowych skórach i słuchasz skrzypienia płóz. To było jedno z najspokojniejszych dwudziestu minut w moim życiu. Potem przyszło karmienie, czyli chaos w najlepszym wydaniu, wszędzie poroża, a jeden bezczelny renifer zjadł mi pół rękawiczki. Na lunch w lavvu był rozgrzewający gulasz, a joik, który przewodniczka zaśpiewała o swoim dziadku, dał mi gęsią skórkę. Weźcie porządne buty, bo dużo się stoi w śniegu.

Piękny obóz i bardzo mili przewodnicy. Cztery gwiazdki, bo jazda saniami wydała mi się krótka, może dziesięć minut, i wolałabym, żeby w ofercie było to napisane. Karmienie i lunch to wynagrodziły.

Krótki postój, tylko do drugiej po południu, więc wzięliśmy opcję z saniami w obozie blisko miasta. Odbiór o dziesiątej, powrót o wpół do drugiej. Zdjęcia od przewodnika były lepsze od wszystkiego, co zrobiłem telefonem.

Mąż chciał husky, ja renifery. Rano pojechaliśmy na renifery, a przy lunchu przyznał, że zmienił zdanie.

Wybraliśmy Tromsø Lapland, bo tylko oni napisali, ile trwa jazda. Było pełne pół godziny, w małym sznurze sań z przewodnikiem na przedzie, a góry za obozem świeciły na różowo w niskim słońcu. Pożyczony kombinezon był zbawieniem. Dojazd jest dość długi, więc dobrze, że nasz statek stał do wieczora.

Nigdy nie było mi tak zimno i nigdy nie byłam tak szczęśliwa. Załóżcie dwie pary skarpet.

Wieczorna wycieczka była cudowna, a kolacja przy świecach w chacie z darni to najlepszy moment. Zorzy niestety nie widzieliśmy, przez całą noc grube chmury, a saniami jedzie się po ciemku, więc niewiele widać. I tak cieszymy się, że pojechaliśmy, obsługa była świetna.

Nasz statek nocował w Tromsø, więc pojechaliśmy na wieczorne sanie. Około dziewiątej chmury się rozstąpiły i nad reniferami pojawiła się zielona wstęga. Nikt nie powiedział ani słowa. Potem przewodnik zaczął bardzo cicho joikować. Nigdy tego nie zapomnę.

Zarezerwowaliśmy sami zamiast wycieczki ze statku, która była droższa i wyprzedana. Autobus stał przy terminalu dokładnie tak, jak opisano, obsługa w niebieskich kurtkach, zero problemów. Nasze wnuki mówiły o reniferach do końca rejsu.

Mili przewodnicy, zadowolone zwierzęta, pyszne bidos. Trzymajcie wiaderko z karmą nisko, bo renifery obsłużą się same.

Dobra wycieczka, ale jedźcie w środku zimy. Byliśmy pod koniec marca, w obozie było mało śniegu, więc jazda była krótsza niż planowano. Część ceny zwrócili sami, bez proszenia, co było uczciwe.

Między dwoma rejsami spędziliśmy cały dzień w Camp Tamok. Dolina zapiera dech, głęboki śnieg i absolutna cisza, a dzięki kombinezonowi termicznemu i butom ani przez chwilę nie było nam zimno. Reniferów tylko garstka, ale przez to było kameralnie, a nie jak na turystycznej farmie. Drogo i długo autobusem, ale warto.

Nasza córka ma sześć lat i jechała w saniach na moich kolanach, przez całą drogę oniemiała z zachwytu. Przewodnicy cierpliwie odpowiadali na jej pytania o reniferowe kupy.

Najbardziej podobała mi się szczerość naszej saamskiej przewodniczki. Opowiadała o dzisiejszym życiu pasterzy, o walce o ziemię i z farmami wiatrowymi, o tym, jak jej rodzina wędruje ze stadem. To nie był pokaz.

Statek zacumował przy nabrzeżu Breivika, więc pojechaliśmy taksówką do miasta, jakieś piętnaście minut, i złapaliśmy autobus o pierwszej przy terminalu. Powrót o piątej, znowu taksówka i na pokładzie mieliśmy mnóstwo czasu przed zbiórką o siódmej. Proste, jeśli się to zaplanuje.

Bardzo dobrze zorganizowane, ale to duże przedsięwzięcie. Kilka autobusów przyjechało naraz, więc w obozie był tłok. Reniferom chyba to nie przeszkadzało.

Najbardziej magiczny poranek naszego dwutygodniowego rejsu. Spokojna jazda saniami, trzaskające ognisko, ciepły gulasz i przewodniczka, która widać kochała swoje zwierzęta. Rezerwujcie.